strákur fannst í 6 gagnasöfnum

Strákur Karlkynsnafnorð, örnefni

strákur Karlkynsnafnorð

strákur -inn stráks; strákar strák(s)|skapur; stráka|hópur

strákur nafnorð karlkyn

drengur

sitja á strák sínum

halda aftur af sér að gera prakkarastrik


Fara í orðabók

strákur no kk
stæla strákinn upp í <honum, henni>
það komst upp um strákinn Tuma
sitja á strák sínum

Strákur: þgf.et. strák eða stráki.

Lesa grein í málfarsbanka


Orðatiltækið sitja á strák sínum merkir: stilla sig um að gera prakkarastrik; halda aftur af sér.

Lesa grein í málfarsbanka

strákur k. ‘drengur, piltur; hrekkjalómur, prakkari; hrekkvísi; umrenningur; ruddi; skýjastrókur, skýjaklakkur; nafn á fjalli og fjallstoppi í örn.’; sbr. nno. stråk k. ‘stór og stirðlegur maður; trékirna, stokkur’. Upphafl. merk. orðsins er líkl. ‘stúfur, stafur’ e.þ.h.; þaðan æxlast merk. ‘drengstúfur’; orðið fær svo niðrandi tákngildi, sbr. merkingarferli orða eins og drengur og piltur; strákur < germ. *strēka-, sbr. fe. strǣ̑c ‘sterkur, strangur, þrár’, fhþ. strach, mlþ. strack ‘stífur, strengdur, þrákelkinn’, gd. og jó. strag ‘beinn, grannvaxinn’, sk. lith. strė̕gti ‘verða stirður (af kulda)’ og rússn. strogij ‘strangur’, af ie. *streg-, sbr. *sterg- í sterkur og storka (1--2). Af strákur eru leiddar hálfgildings gælumyndir eins og sáki, dáki, drákur, gáki, stáki og táki (s.þ.), stráki, stráksi og strák(a)lingur og so. stráka sig ‘flækjast um’ og strákast ‘haga sér strákslega,…’. Sjá stræki, strax og strekkja.